Η πρώτη μέρα στο σχολείο ή στο νηπιαγωγείο είναι μια σημαντική στιγμή τόσο για τα παιδιά όσο και για τους γονείς.Η πρώτη μέρα και η επιστροφή είναι μία διαδικασία που άλλα παιδιά περιμένουν με ανυπομονησία για να συναντήσουν τους συμμαθητές τους, τις νέες τους τάξεις και τα καινούργια μαθήματα, ωστόσο δεν είναι λίγα εκείνα που βιώνουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο με άγχος, άρνηση, μπερδεμένα συναισθήματα και αμφιβολία για το άγνωστο. Η σχολική περίοδος είναι μια κρίσιμη φάση στη ζωή του παιδιού, παρόλο που οι ενήλικες συχνά την αναπολούν με ευχάριστες μόνο αναμνήσεις και τη χαρακτηρίζουν ως αμέριμνη. Η προσαρμογή εξαρτάται από τον χαρακτήρα του κάθε παιδιού και δεν είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί αυτόματα με την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Όπως το κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης, έτσι χρειάζεται και τον δικό του χρόνο προσαρμογής, τον δικό του ρυθμό. Μην μεταφέρετε το δικό σας άγχος. Πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς αποτελούν πηγή άγχους για τα παιδιά, καθώς τους το μεταδίδουν με τον αποχαιρετισμό. Η καλή προετοιμασία για την επιστροφή στις τάξεις. Οι γονείς διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στην εξελικτική πορεία των λειλιπούτειών τους. Τι μπορείτε να κάνετε για να μειώσετε το άγχος του παιδιού. Η επιστροφή της οικογένειας από τις καλοκαιρινές διακοπές πρέπει να γίνει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν ανοίξουν τα σχολεία, ώστε να μπορέσει το παιδί να επανέλθει στην παλιά καθημερινότητά του και να ξαναμπεί στο νέο πρόγραμμα και στους νέους ρυθμούς.

Ας δούμε μαζί μερικές συμβουλές για να βοηθήσετε το παιδί σας να προσαρμοστεί εύκολα και με θετική διάθεση:

Συζητήστε το εκ των προτέρων : Μιλήστε με το παιδί σας για το τι να περιμένει. Περιγράψτε του τις δραστηριότητες και τα άτομα που θα συναντήσει. Η γνώση μειώνει το άγχος.

Ενισχύστε την αυτοπεποίθηση : Δώστε έμφαση στις ικανότητες και τις δεξιότητες του παιδιού σας. Ενθαρρύνετε το με θετικά λόγια και στηρίξτε το στις νέες προκλήσεις.

Καθιερώστε μια ρουτίνα : Η σταθερότητα και η προβλεψιμότητα στην καθημερινή ρουτίνα προσφέρουν ασφάλεια στο παιδί. Προσπαθήστε να έχετε συγκεκριμένες ώρες για ύπνο, φαγητό και προετοιμασία για το σχολείο.

Ακούστε τις ανησυχίες του : Δώστε χώρο στο παιδί να εκφράσει τους φόβους και τις ανησυχίες του. Ακούστε προσεκτικά χωρίς να το διακόπτετε και προσπαθήστε να απαντήσετε στις ερωτήσεις του με ηρεμία και κατανόηση.

Μικρά αποχαιρετιστήρια τελετουργικά : Δημιουργήστε μια μικρή τελετουργία αποχαιρετισμού, όπως μια αγκαλιά ή ένα φιλί, για να κάνετε τον αποχωρισμό πιο εύκολο.

Δείξτε εμπιστοσύνη και χαρά : Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα συναισθήματά μας. Αν είστε εσείς χαρούμενοι και δείχνετε εμπιστοσύνη στο σχολείο, το παιδί σας θα νιώσει πιο άνετα και ασφαλές.

Η προσαρμογή μπορεί να πάρει χρόνο , αλλά με υπομονή και αγάπη, το παιδί σας θα μάθει να απολαμβάνει το σχολείο και τις νέες εμπειρίες που θα ζήσει εκεί.

Μην ξεχνάτε ότι κάθε αρχή και δύσκολη και θέλει υπομονή από όλες τις πλευρές. Μην αγχώνεστε προκαταβολικά, δώστε στο παιδί σας τον χρόνο που χρειάζεται και μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο τολμηρό και δυναμικό από αυτό που πιστεύετε!

Στόχος της πρώιμης παρέμβασης είναι να εντοπίσει τους αναπτυξιακούς τομείς στους οποίους μπορεί να υπολείπεται ένα παιδί ώστε στη συνέχεια, μέσω του κατάλληλου θεραπευτικού προγράμματος, να ενισχύσει στοχευμένα τις υπάρχουσες και εμφανιζόμενες ικανότητες, ελαχιστοποιώντας έτσι την αναπτυξιακή καθυστέρηση.

Σε ποια παιδιά απευθύνεται;

Τα παιδιά τα οποία μπορούν να ωφεληθούν από τις υπηρεσίες της Πρώιμης Παρέμβασης

1. Παιδιά που εμφανίζουν καταστάσεις με σαφή επίπτωση στη νευρολογική και κατ’ επέκταση, ψυχοκινητική τους εξέλιξη, όπως είναι η Εγκεφαλική Παράλυση κάποια γενετικά σύνδρομα ή οι μυοπάθειες
2. Παιδιά με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης νευροαναπτυξιακών προβλημάτων λόγω οργανικών ή βιολογικών συνθηκών κατά την πρώτη νεογνική ηλικία, όπως είναι η προωρότητα και η μακρά παραμονή στη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (Μ.Ε.Ν.Ν.).
3. Παιδιά που προέρχονται από φτωχό ψυχοκοινωνικό περιβάλλον τα οποία στερούνται κατάλληλων ερεθισμάτων.
4. Παιδιά με καθυστέρηση στα ορόσημα της αδρής κίνησης όπως η καθιστή θέση, το μπουσούλισμα και η βάδιση
5. Παιδιά με καθυστέρηση στα ορόσημα της λεπτής κίνησης η οποία μπορεί να εκδηλωθεί με δυσκολία στη σύλληψη ή τον συντονισμό κατά το παιχνίδι
6. Παιδιά με δυσκολίες στην επεξεργασία αισθητηριακών ερεθισμάτων η οποία μπορεί να εκδηλωθεί με υπερ-ευαισθησία ή υπο-ευαισθησία στην αφή, τους ήχους ή την κίνηση.

Προνήπιο – Νηπιαγωγείο 

Βασικός σκοπός της παιδαγωγικής παρέμβασης είναι η κατάρτιση εξατομικευμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων, προσαρμοσμένα στις ιδιαίτερες ικανότητες, στις ανάγκες και στα ενδιαφέροντα του κάθε παιδιού. Αυτά έχουν στόχο:

• την ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών στο γνωστικό, εννοιολογικό, ψυχοκινητικό και ψυχοσυναισθηματικό τομέα,
• την καλλιέργεια δεξιοτήτων σχολικής ετοιμότητας και
• την κοινωνική ένταξη

Οι μέθοδοι που εφαρμόζονται για την υλοποίηση των  παιδαγωγικών στόχων είναι:

• Ολοκληρωμένη προσέγγιση
• Βιωματική Μάθηση
• Πολυαισθητηριακή Προσέγγιση

Πλεονεκτήματα Πρώιμης Παρέμβασης    

Η πρώιμη παρέμβαση έχει αποδειχτεί ότι επηρεάζει με το θετικότερο τρόπο τα παιδιά με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Η θετική της επίδραση βασίζεται στο γεγονός  της έγκαιρης αξιοποίησης των υπαρχουσών δεξιοτήτων των παιδιών, αλλά και των νευροαναπτυξιακών ευκαιριών στα πρώιμα χρόνια του παιδιού.

Τα προγράμματα λοιπόν πρώιμης παρέμβασης αφορούν την οικογένεια ως σύνολο, καθώς ο θεραπευτικός σχεδιασμός αφορά τη στάση της στο πρόβλημα και τις προσαρμογές που θα αναπτύξει, έτσι ώστε να φτάσει το παιδί στη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία αλλά και η οικογένεια να βιώνει συνολικά την αλλαγή.

Ο έγκαιρος εντοπισμός των δυσκολιών και η πρώιμη παρέμβαση έχει αποδειχθεί ότι μειώνει τις μαθησιακές αδυναμίες και τα προβλήματα συμπεριφοράς, βελτιώνει την κοινωνικοποίηση και εξασφαλίζει στα παιδιά με κινητικές και αναπτυξιακές δυσκολίες, καλύτερη ποιότητα ζωής. Τα παιδιά γίνονται πιο λειτουργικά μέσα από την εκπαίδευση και εντάσσονται ομαλότερα στο κοινωνικό και σχολικό πλαίσιο. Η εργοθεραπεία παρεμβαίνει συνήθως πριν την λογοθεραπεία δηλαδή πριν από τα 3 έτη, σε παιδιά με διαταραχές λόγου και επικοινωνίας, υπερκινητικότητας, διάσπασης προσοχής και δυσκολίας στο λειτουργικό παιχνίδι. Ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις παιδιών ενδύκνειται παράλληλα η έναρξη λογοθεραπείας, σε ένα μικτό θεραπευτικό σχήμα, που λειτουργεί πιο αποτελεσματικά και συμπληρωματικά με σκοπό την ενίσχυση της εξωλεκτικής επικοινωνίας (βλεμματική επαφή, δείξιμο με το δείκτη του χεριού, κοινωνική ανταπόκριση, συνδυασμένη προσοχή), την αλληλεπίδραση στο παιχνίδι, την μείωση της υπερκινητικότητας, την αύξηση της συγκέντρωσης και τέλος την οργάνωση του σώματος, της σκέψης και της γνώσης ώστε να μπορούν να περάσουν στην πολύπλοκη και πολύ οργανωμένη δράση που είναι ο λόγος.

Το πρόγραμμα εξατομικευμένης πρώιμης παρέμβασης πραγματοποιείται απο Δευτέρα εως Παρασκευή απο τις 09.00-13.00 όπου και πραγματοποιουνται συνεδρίες λογοθεραπείας, εργοθεραπείας και ψυχοθεραπείας σε ηλικίες παιδιών απο 18 μηνών έως 3.5 ετών.

Το Σύνδρομο Asperger – Αυτισμός υψηλής λειτουργικότητας, προσβάλλει κυρίως τα αγόρια, στα οποία εμφανίζονται βασικές ελλείψεις στις κοινωνικές δεξιότητες, δυσκολεύονται όταν συμβαίνουν αλλαγές στο περιβάλλον και προτιμούν την μονοτονία.

Μπορεί να εμφανίσουν δυσκολία σε θέματα οργάνωσης και φροντίδας του εαυτού τους.

Δυσκολεύονται να αλληλεπιδράσουν συναισθηματικά με συνομήλικους και τους κοινωνικούς κανόνες που τους συνοδεύουν, σε συνδυασμό με την συναισθηματική αστάθεια, μπορεί να καταλήξουν μόνοι και παρεξηγημένοι.

Έντονο άγχος μπορεί να εμφανιστεί ως απλή ανησυχία μέχρι και κοινωνικό άγχος. Το στρες που προκύπτει απ’ όλα αυτά μπορεί να εκδηλωθεί ως απροσεξία, απόσυρση, εξάρτηση από τις εμμονές, υπερκινητικότητα ή και ως επιθετική συμπεριφορά.

Φοβίες, εμμονές, καταναγκασμούς, κινητικούς και φωνητικούς ιδιοτροπισμούς (τικς), κοινωνική φοβία, άγχος αποχωρισμού,είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν οι έφηβοι αυτοί καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς στρεσογόνους παράγοντες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής – οικογένεια, σχέσεις, σχολείο, κοινότητα, εργασία.

Το να μάθετε για το σύνδρομο Asperger και το πώς επηρεάζει ειδικά το παιδί σας, θα σας βοηθήσει να διαχειριστείτε αποτελεσματικά τις συμπεριφορές αυτές.

Ενημέρωση-Πρόληψη-Παρέμβαση

Έφτασε ο καιρός της επιστροφής στις σχολικές τάξεις, γεγονός που ενδεχομένως να προκαλεί έντονη ανησυχία στους γονείς που μάχονται να οργανώσουν τη νέα σχολική χρονιά, αλλά και στα ίδια τα παιδιά που μεταβαίνουν σε ένα νέο περιβάλλον.Πιο συγκεκριμένα, πολλοί μαθητές πέρασαν το τελευταίο έτος λόγω κορονοϊού, διαβάζοντας με μικρότερη διάρκεια αλλά και σε διαφορετικά περιβάλλοντα, (όχι σε σχολικές μονάδες). Oι μαθητές μπορεί επίσης να έχουν χάσει τις δεξιότητες κοινωνικοποίησης λόγω της έλλειψης πρόσβασης με άλλα παιδιά, ειδικά σε ομάδες.

Η εμφάνιση άγχους και αισθήματος ανησυχίας είναι συνηθισμένη, ειδικά για εκείνα τα παιδιά που θα πάνε για πρώτη φορά στο σχολείο ή θα αλλάξουν σχολικό περιβάλλον ή θα μεταβούν σε μια ανώτερη σχολική βαθμίδα και αφορά κυρίως στις σκέψεις γύρω από την προσαρμογή στο νέο πλαίσιο, τις νέες σχέσεις με τους συμμαθητές και τους δασκάλους και την επίδοσή τους.

Ρωτήστε για τυχόν ανησυχίες και φόβους: Είναι αρκετά συνηθισμένο για τους γονείς ή τους ενήλικες γενικότερα να μην αναγνωρίζουν το άγχος των παιδιών τους, καθώς η τάση εσωτερίκευσης του συναισθήματος είναι πιο έντονη σε αυτές τις ηλικιακές ομάδες, με αποτέλεσμα να είναι πιο δύσκολο να εντοπίσει κανείς τους φόβους και τις ανησυχίες, οι οποίες τελικά έρχονται στο προσκήνιο μόνο όταν ερωτηθούν ή επιλέξουν τα ίδια τα παιδιά να εκφραστούν.

Ωστόσο, υπάρχουν σημάδια που μας προϊδεάζουν για την ύπαρξη άγχους, όπως ο στομαχόπονος, η αποφυγή καταστάσεων και η δυσκολία στον ύπνο.

Τα κοινά σημάδια του στρες:

• αισθήματα εκνευρισμού και θυμού
• έλλειψη κινήτρου
• νιώθοντας συγκλονισμένοι
• νευρικότητα ή άγχος
• δυσκολία στον ύπνο
• θλίψη ή κατάθλιψη
• πρόβλημα συγκέντρωσης
• επιδείνωση χρόνιων προβλημάτων υγείας ή καταστάσεων ψυχικής υγείας
• αλλαγές στην όρεξη
• αυξημένη χρήση αλκοόλ, καπνού ή άλλων ουσιών
• πονοκεφάλους, πόνους στο σώμα και προβλήματα στο στομάχι ή στο πεπτικό σύστημα

Τί μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε το παιδί σας

1)   Η νέα σχολική χρονιά είναι πολλές φορές στρεσογόνα και για τους γονείς. Πολλές φορές οι γονείς έχουν ανησυχίες αν το παιδί τους θα είναι εντάξει την πρώτη του μέρα στο σχολείο, αν θα κάνει φίλους ή αν θα προσαρμοστεί εύκολα. Είναι σημαντικό αυτές τις ανησυχίες να μην τις μεταφέρετε στο παιδί καθώς αυτό ανησυχεί περισσότερο.

2)    Επιτρέψετε στο παιδί να εκφράσει όλα όσα αισθάνεται και μάθε ποιες είναι οι ανησυχίες ή οι φόβοι του. Δείξετε του ότι όλα όσα αισθάνεται είναι φυσιολογικές αντιδράσεις σε κάθε νέα αρχή. Αυτό θα βοηθήσει το παιδί να εκφραστεί πιο εύκολα παρά να κρατήσει για τον εαυτό του τις ανησυχίες του, το οποίο θα μεγιστοποιήσει το άγχος του. Μια τέτοια αντίδραση από τους γονείς θα βοηθήσει το παιδί να αντιληφθεί ότι οι γονείς θέλουν να το ακούσουν, συνεπώς είναι πιο εύκολο να έρχεται προς εσάς για να μοιραστεί τα συναισθήματα του αν περνά μια δύσκολη φάση.

3)   Βοηθήστε το παιδί να σκεφτεί πως θα αντιμετωπίσει τις ανησυχίες του. Ένα αγχωμένο παιδί είναι πιο δύσκολο να σκεφτεί ποιες είναι οι λύσεις στις ανησυχίες του. Βοηθήστε το παιδί να εκφράσει τις χειρότερες ανησυχίες του και αν τελικά αυτό που το κάνει να ανησυχεί συμβεί, πως θα το αντιμετωπίσει, ποιοι είναι κάποιοι τρόποι που θα το βοηθήσουν να το διαχειριστεί.

4)    Βοηθήστε το παιδί να εστιάσει στα θετικά πράγματα που θα του προσφέρει το σχολείο. Κάντε του ερωτήσεις όπως “ποια είναι τα τρία πράγματα που σε ενθουσιάζουν περισσότερο για την πρώτη σου μέρα στο σχολείο;”

5)    Λίγες μέρες πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς βοηθήστε το παιδί σας να μπει σε μια ρουτίνα σχετικά με τις ώρες που θα κοιμάται και θα ξυπνά έτσι ώστε με το ξεκίνημα της νέας σχολικης χρονιας να μην είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστεί το παιδί στο νέο του πρόγραμμα. Εξηγήστε στο παιδί ότι όλα τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να προσαρμοστούν στο νέο τους πρόγραμμα μετά το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών.

Επικοινωνήστε μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες και συμβουλές.

Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τους φόβους από τις φοβίες.

Οι διαφορές τους εξαρτώνται από την ηλικία των παιδιών, τον τρόπο εμφάνισης, τη συχνότητα και το αντικείμενο/ κατάσταση που αποτελεί φοβικό ερέθισμα στο παιδί. Διαφέρει σημαντικά και η η αντιμετώπιση τους από τους γονείς και τους ειδικού.

Ως γονείς, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να διαβάσουμε και να πληροφορηθούμε με κάποιον τρόπο τι αντιπροσωπεύουν οι διάφοροι φόβοι και το άγχος που εμφανίζουν τα παιδιά. Με τον τρόπο αυτόν, θα βοηθηθούμε ώστε να έχουμε την απαραίτητη ψυχραιμία και ηρεμία που σίγουρα θα επηρεάσει θετικά και το ίδιο το παιδί. Αν και είναι πολύ ψυχοφθόρο να βλέπεις το παιδί σου να υποφέρει με αυτόν τον τρόπο, δεν θα πρέπει να ξεχνούμε πως το άγχος δεν είναι κάτι το επικίνδυνο και πως μπορεί, αν όχι να εξαφανιστεί, τουλάχιστον να μειωθεί αισθητά.

4 γενικές πρακτικές των γονέων που ανακουφίζουν το φόβο των παιδιών:

• Η σωµατική επαφή είναι σηµαντική. Για τα µικρότερα παιδιά, το άγγιγµα είναι ανακουφιστικό. Πάρτε αγκαλιά ένα µωρό που κλαίει. Όταν το παιδί φοβάται π.χ. ένα σκυλί, το να το πάρετε αγκαλιά το ανακουφίζει άµεσα. Για τα µεγαλύτερα παιδιά λειτουργεί εξίσου ανακουφιστικά απλά το να τα αγκαλιάζουµε ή να τα ‘χτυπάµε’ ελαφρά στην πλάτη.
• Ακούστε τα παιδιά σας. Στα µωρά, το κλάµα και η γκρίνια ή το κλαψούρισµα, µπορεί να υποδηλώνουν ότι αισθάνονται φοβισµένα. Όταν τα παιδιά χρησιµοποιούν λέξεις, ακούστε τι έχουν να πουν για τους φόβους τους. ∆ώστε χρόνο στα παιδιά να σας µιλήσουν για το φόβο τους, χωρίς να ξεχνάτε ότι οι φόβοι τους είναι απόλυτα πραγµατικοί για εκείνα.
• Συζητήστε µε τα παιδιά για το φόβο. Μην αστειεύεστε µε τους φόβους τους. Πληροφορήστε τα τι συµβαίνει στην πραγµατικότητα. Πείτε τους για παράδειγµα ότι η ηλεκτρική σκούπα δε θα τα ρουφήξει, ή ότι έχετε κοιτάξει κάτω από το κρεβάτι και δεν υπάρχει κάποιο τέρας εκεί. ∆ιαβεβαιώστε τα ότι θα τα προστατέψετε.
• Παίξτε µαζί τους. Παίξτε µε κούκλες, ή µαριονέτες µε τα παιδιά σας. Μέσω του παιχνιδιού, τα παιδιά εκφράζουν τα συναισθήµατά τους. Το να παίζει το παιδί τον πυροσβέστη ή τον αστυνοµικό, το βοηθάει να αισθανθεί ότι ασκεί έλεγχο πάνω στα άσχηµα πράγµατα. Παιχνίδια όπως το ποδόσφαιρο ή το κολύµπι αποτελούν ένα διασκεδαστικό τρόπο για να αποµακρυνθεί το στρες από το σώµα τους. Αντίστοιχα το διάβασµα βιβλίων, είναι ακόµη ένας εξαιρετικός τρόπος να µιλήσουν τα παιδιά για τους φόβους τους και να µάθουν περισσότερα για τα πράγµατα που τα φοβίζουν.

Κάτι ακόμα πολύ σημαντικό είναι να παίρνουμε πάντα στα σοβαρά τους φόβους του παιδιού, όσο υπερβολικοί και αν είναι. Η παλιά στρατηγική του «Ηρέμισε, δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι, η μαμά ή ο μπαμπάς είναι εδώ», που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον -τουλάχιστον παλαιότερα- δεν είναι αποτελεσματική. Η άρνηση του φόβου που νιώθει το παιδί όχι μόνο δεν τον εξαλείφει αλλά του δημιουργεί ένα ιδιότυπο αίσθημα μοναξιάς και την εντύπωση πως δεν έχει νόημα να μιλά γι΄αυτόν, από τη στιγμή που δεν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Αν πρόκειται για μικρότερης ηλικίας παιδί, που ισχυρίζεται π.χ.  πως ένα φάντασμα κρύβεται μέσα στην ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι του, μη διστάσετε να πάρετε ένα φακό ή το παιδί από το χέρι -αν δεν έχει αντίρρηση- και να ψάξετε μέσα στη ντουλάπα ή κάτω από το κρεβάτι. Με τον τρόπο αυτόν, το παιδί νιώθει όχι μόνο πως δεν είναι μόνο με τους φόβους του και πως παίρνουμε στα σοβαρά τα συναισθήματά του, αλλά ανακουφίζεται γρηγορότερα και νιώθει, ταυτόχρονα, πιο θαρραλέο και δυνατό, έχοντας συμμετάσχει στην αναζήτηση της υποτιθέμενης απειλής.

Οργάνωσε το χρόνο σου
Κάνε συχνές περιλήψεις και επαναλήψεις είτε προφορικά είτε γραπτά.
Φρόντισε τον ύπνο και την διατροφή σου.
Κάνε λιγη γυμναστική αν σε βοηθάει
Κάνε ρεαλιστικές σκέψεις και συνδύασε το με άσκηση αναπνοής(εισπνοη-εκπνοη αργά).
Αντικατάστησε τις σκέψεις: ‘δεν θα φοβηθώ’, ή ‘θα πετύχω στα σίγουρα!’, με τις πιο ρεαλιστικές σκέψεις: ‘Ακόμα κι αν φοβηθώ, θα το αντιμετωπίσω’, ‘θα κάνω ό.τι περνάει από το χέρι μου.

Οδηγίες – Κατά την προετοιμασία για την εξεταστική δοκιμασία:

Πριν την μέρα εξέτασης φροντίζουμε να:

• Ρυθμίσουμε το διάβασμά μας σε χώρο και σε μέρος που θεωρούμε ότι είναι βολικά για εμάς
• Εφαρμόζουμε εποικοδομητικές τεχνικές διαβάσματος (ο μεγαλύτερος φόβος προέρχεται από το γεγονός ότι δε βγάζουμε την ύλη, μια σωστή προετοιμασία και επικέντρωσε σε τεχνικές μάθησης, μπορεί να μειώσουν το άγχος)
• Έχουμε επαρκή ύπνο και ειδικά την παραμονή των εξετάσεων δεν έχει νόημα να ξενυχτήσουμε
• Έχουμε καλό φαγητό
• Κάνουμε λίστα προτεραιοτήτων ανάλογα με τις υποχρεώσεις μας
• Αποφεύγουμε να συζητάμε με άλλους την ύλη και τι γνωρίζουμε και τι όχι τελευταία στιγμή. Είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο, και δεν μας δίνει καμία βοήθεια. Αντιθέτως προκαλεί μόνο άγχος και πανικό

Την παραμονή της εξέτασης φροντίζουμε να

• Έχουμε κοιμηθεί όσο το δυνατόν νωρίτερα και να μην έχουμε ξενυχτήσει
• Ξυπνήσουμε εγκαίρως
• Έχουμε κανονίσει την έγκαιρη μεταφορά μας στον χώρο
• Έχουμε φάει και έχουμε πιει καφέ

Την ημέρα και την ώρα της εξέτασης

• Πάμε στην αίθουσα λίγο πιο νωρίς
• Βρίσκουμε μια θέση να μας βολεύει
• Έχουμε μαζί μας νερό

Αν νιώσουμε έντονο άγχος την ώρα της εξέτασης προσπαθούμε να πάρουμε βαθιές αναπνοές (ισόποσες εισπνοές – εκπνοές) και να σκεφτούμε κάτι όμορφο (π.χ. τις καλοκαιρινές διακοπές και τη θάλασσα).

Δεν μπορεί να ολοκληρώσει μια δουλειά που πρέπει να κάνει και δεν μπορεί να ακολουθήσει οδηγίες.

Αδυνατεί να οργανώσει δραστηριότητες και εργασίες.

Αποφεύγει να κάνει πράγματα που απαιτούν συγκέντρωση π.χ. διάβασμα στο σπίτι.

Χάνει συνεχώς πράγματα που χρειάζονται για να κάνει μια εργασία π.χ. μολύβια, σημειώσεις, ακόμη και παιχνίδια.

Αποσπάται εύκολα.

Ξεχνά να κάνει τις εργασίες που πρέπει.

Συμπτώματα υπερκινητικότητας/παρορμητικότητας.

Κινείται νευρικά ή στριφογυρίζει στο κάθισμά του.

Δυσκολεύεται να κάτσει καθιστός στην αίθουσα ή σε άλλες δραστηριότητες.

Θέλει να είναι συνεχώς σε κίνηση.

Γυρίζει γύρω γύρω ή σκαρφαλώνει σε περιστάσεις που δεν αρμόζει

Δενμπορεί να ολοκληρώσει μια δραστηριότητα ήσυχα.

Μιλάει υπερβολικά πολύ.Διακόπτει όταν μιλάει κάποιος άλλος.

Δυσκολεύεται να περιμένει να έρθει η σειρά του.

Εισβάλλει στη συζήτηση και στα παιχνίδια άλλων ή τους διακόπτει.

Δεν έχει αίσθηση του κινδύνου.

Πολύ βοηθητικό για τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι να έχουν οργανωμένο πρόγραμμα με ξεκάθαρους κανόνες και ρουτίνες, που το παιδί τα γνωρίζει εκ των προτέρων. Κάντε τις ασχολίες του ενδιαφέρουσες και κάντε συχνά διαλείμματα κατά τη διάρκεια μια δύσκολης δραστηριότητας. Εστιάστε στην επιθυμητή συμπεριφορά και επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά. Να είστε ακριβείς σε αυτό που ζητάτε και οι απαιτήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στις ικανότητες του παιδιού. Ασκήσεις υπευθυνότητας και οργάνωσης πρέπει να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των παιδιών (λίστα με ψώνια στο σούπερ μάρκετ, επιλογή από το προηγούμενο βράδυ των ρούχων, προετοιμασία τσάντας με βάση το πρόγραμμά του). Βοηθήστε το παιδί να κοινωνικοποιηθεί και να κάνει φίλους, είναι σημαντικοί.

Απευθυνθείτε για οποιαδήποτε απορία ώστε να συζητήσετε για όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας

Πρόληψη

Έγκαιρη Διάγνωση

Παρέμβαση

Εποπτική διαδικασία ειδικότερα παρέχει την ευκαιρία για:

Ανάλυση δύσκολων περιπτώσεων και διερεύνησης των αντιμεταβιβάσεων.
Υποστήριξη σε περιπτώσεις αβεβαιότητας λαμβάνοντας υπόψη το περιστατικό, το εργασιακό πλαίσιο και τα αποθέματα του θεραπευτή / συμβούλου.
Ανάδειξη των προσωπικών δεξιοτήτων του θεραπευτή / συμβούλου.
Διαμόρφωση του προσωπικού στυλ του θεραπευτή / συμβούλου.

Η κλινική εποπτεία έχει τρεις βασικούς στόχους, τη στήριξη, την ανάπτυξη και την παρακολούθηση του εποπτευόμενου, καθώς και της δουλειάς που εκείνος αναλαμβάνει με τους θεραπευόμενούς του. Ο ρόλος του επόπτη είναι να ενθαρρύνει την αυτονομία του θεραπευτή μέσα σε ασφαλή πλαίσια και όρια και να παρέχει μια σχέση και διαδικασία που θα δώσει τη δυνατότητα στον θεραπευτή να αναπτύξει τον δικό του τρόπο αποτελεσματικής εργασίας με τους θεραπευόμενούς του.

Η διάρκεια της εποπτείας σε ομαδικό πλαίσιο είναι μιάμιση ώρα και σε ατομικό πλαίσιο είναι μία ώρα, ενώ σε ειδικές περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα να πραγματοποιηθεί η εποπτική συνεδρία διαδικτυακά.

Για οποιαδήποτε απορία επικοινωνήστε μαζί μας.

                                                                 Μαμά έχω Δυσλεξία

Η Δυσλεξία εντάσσεται στις ειδικές μαθησιακές δυσκολίες, κατά την οποία το άτομο, μικρής ή μεγάλης ηλικίας, παρουσιάζει δυσκολίες στην ανάλυση των λέξεων σε ακουστικές μονάδες συλλογικής βάσης και στη σύνθεση συλλαβικών ακουστικών μονάδων σε λεκτικά σύνολα με εννοιακό περιεχόμενο. Παρατηρείται σε όλους τους πολιτισμούς που έχουν γραπτή γλώσσα και δεν έχει σχέση με τη νοητική καθυστέρηση.

Τα συμπτώματα της δυσλεξίας διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία. Εάν το παιδί έχει ένα ή δύο από τα σημάδια αυτά, αυτό δεν σημαίνει ότι έχει απαραίτητα δυσλεξία.

Αλλά αν έχει πολλά από τα σημεία που αναφέρονται παρακάτω μπορεί να σημαίνει ότι πρέπει να κάνει ειδικές εξετάσεις το παιδί για να επιβεβαιώσετε ότι έχει δυσλεξία.

Πιο συγκεκριμένα χρειάζεται: εκτίμηση του παιδοψυχίατρου για την ύπαρξη άλλων διαταραχών ή συναισθηματικών προβλημάτων, παιδιατρική εκτίμηση της σωματικής υγείας του παιδιού, αξιολόγηση της ανάπτυξης του λόγου από λογοθεραπευτή, εκτίμηση της νοητικής ικανότητας με τεστ νοημοσύνης από ψυχολόγο, αξιολόγηση των γνωστικών δεξιοτήτων από ειδικό παιδαγωγό: μνήμη γλωσσικών πληροφοριών, φωνολογικής ενημερότητα, αντίληψη του χρόνου, προσανατολισμός στον χώρο, ανάπτυξη της ικανότητας διαδοχής και αλληλουχίας και αξιολόγηση της μαθησιακής επίδοσης του παιδιού.

Προσχολική ηλικία

Ένα παιδί προσχολικής ηλικίας (3-4 ετών) μπορεί:

• Να αρχίσει να μιλάει αργότερα από ό,τι τα περισσότερα παιδιά.
• Να έχει μεγαλύτερη δυσκολία από ό,τι τα άλλα παιδιά στο να προφέρει λέξεις.
• Να μην εμπλουτίζει το ίδιο γρήγορα με νέες λέξεις το λεξιλόγιό του και να μην είναι σε θέση να θυμηθεί τη σωστή λέξη για κάθε σκοπό.
• Να έχει πρόβλημα να μάθει το αλφάβητο, τους αριθμούς, τις ημέρες της εβδομάδας, τα χρώματα, τα σχήματα, το πώς να συλλαβίσει και το πώς να γράψει το όνομά του.
• Να έχει δυσκολία απαγγελίας μικρών ποιημάτων ή να σκεφτεί λέξεις με ομοιοκαταληξία.
• Να αργήσει να αναπτύξει λεπτές κινητικές δεξιότητες. Για παράδειγμα, το παιδί σας μπορεί να χρειαστεί περισσότερο χρόνο από άτομα της ίδιας ηλικίας για να μάθει πώς να κρατήσει ένα μολύβι σε θέση γραφής, πώς να χρησιμοποιεί τα κουμπιά και το φερμουάρ και πώς να βουρτσίζει τα δόντια του.

Παιδιά από το νηπιαγωγείο έως την ηλικία των 9-10 ετών μπορεί:

• Να έχουν δυσκολία στην ανάγνωση σκέτων λέξεων, όταν δηλαδή αυτές δεν περιβάλλονται από άλλες λέξεις.
• Να καθυστερούν να μάθουν τη σύνδεση μεταξύ γραμμάτων και ήχων.
• Να συγχέουν μικρές λέξεις.
• Να κάνουν διαρκώς λάθη στην ανάγνωση και την ορθογραφία

Ηλικία 10-13 ετών

Τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες μπορεί:

• Να μην κάνουν καλή ανάγνωση
• Να αλλάζουν τη σειρά των γραμμάτων σε μία λέξη
• Να αδυνατούν να αναγνωρίσουν και να μάθουν προθέματα, επιθήματα, ρίζες λέξεων και άλλες πτυχές της ανάγνωσης και της ορθογραφίας.
• Να έχουν δυσκολία στην ορθογραφία και να γράφουν την ίδια λέξη με δύο διαφορετικούς τρόπους ακόμα και στην ίδια σελίδα.
• Να αποφεύγουν να κάνουν ανάγνωση φωναχτά.
• Να έχουν δυσκολίες με προβλήματα λέξεων στα μαθηματικά.
• Να δυσκολεύονται στη γραφή ή να έχουν δυσανάγνωστη γραφή, ή να κρατούν πολύ δυνατά την λαβή του μολυβιού/στιλού όταν γράφουν.
• Να αποφεύγουν γενικά τη γραφή

Ηλικία από 14 ετών μέχρι και 18-19 ετών

Σε αυτή την ηλικία, τα παιδιά με δυσλεξία μπορεί:

• Να διαβάζουν πολύ αργά και με πολλά λάθη/ανακρίβειες
• Να εξακολουθούν να γράφουν την ίδια λέξη με διαφορετικούς τρόπους σε ένα ενιαίο κομμάτι κειμένου.
• Να αποφεύγουν τα τεστ που απαιτούν ανάγνωση και γραφή
• Να έχουν πρόβλημα να κάνουν περίληψη/σύνοψη κειμένου
• Να μην έχουν καλή δυνατότητα απομνημόνευσης κειμένου
• Να έχουν περιορισμένο λεξιλόγιο και να μην είναι σε θέση να αποθηκεύσουν πολλές πληροφορίες από την ανάγνωση

Οι Μαθησιακές Δυσκολίες στις μέρες μας αποτελούν μια πολύ γνωστή και συνηθισμένη κατάσταση, μια και περίπου το 1/10 των μαθητών μπορεί να παρουσιάσει, σε διαφορετικό βαθμό φυσικά, τέτοιου τύπου δυσκολίες. Αντιμετωπίζονται όμως σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, ειδικά στις περιπτώσεις εκείνες όπου εντοπίζονται έγκαιρα και έτσι δεν επηρεάζουν αρνητικά την παραπέρα ζωή του ατόμου.

Ένα παιδί με Μαθησιακές Δυσκολίες μπορεί να συναντήσει δυσκολίες στην απόκτηση και την καλλιέργεια της αναγνωστικής ικανότητας και κατά συνέπεια στην ικανότητα γραφής της γλώσσας όπως επίσης και στην κατανόηση. Γονείς και εκπαιδευτικοί επικεντρώνουν συνήθως την προσοχή τους στα συμπτώματα που παρουσιάζονται κυρίως στους τομείς της ανάγνωσης, της κατανόησης και της γραπτής έκφρασης, γιατί αυτά είναι ευκολότερο να γίνουν ορατά. Δυστυχώς όμως, δε δίνεται η δέουσα προσοχή σε τομείς όπως είναι η αυτοεκτίμηση, η κοινωνικοποίηση, η λεκτική ικανότητα, τομείς ιδιαίτερα σημαντικούς για την ολόπλευρη ανάπτυξη του ατόμου.

Η φροντίδα και το ενδιαφέρον του γονέα δεν περιλαμβάνει μόνο την κάλυψη των βιοποριστικών αναγκών του παιδιού, περιλαμβάνει κατά κύριο λόγο τη συναισθηματική φροντίδα, τις συνθήκες ασφάλειας και στην πιο ολοκληρωμένη της έκφραση, την άνευ όρων αποδοχή.

Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να τα αντιλαμβάνονται όλα αυτά, άσχετά με το γεγονός πως όσο είναι μικρά δεν μπορούν να τα κατονομάσουν και να τα καταδείξουν. Στην ενήλικη ζωή όμως, με έναν περίεργο τρόπο οι τότε ελλείψεις του τότε, έρχονται στην επιφάνεια και αναβιώνουν και πλέον αποκτούν όνομα: Έλλειψη προσοχής, έλλειψη αποδοχής και στην χειρότερη περίπτωση έλλειψη αγάπης.

Το παιδί διαμορφώνει το “Εγώ” του από τους γονείς του. Η εικόνα των γονιών για αυτό, είναι τελικά η εικόνα που αυτό υιοθετεί για τον εαυτό του. Η ανταπόκριση των γονιών στα συναισθήματα του και στις ανάγκες του, προσδιορίζει την αξία του και το μέτρο για το πόσο οι άλλοι μπορεί να νοιάζονται για το ίδιο. Αν αυτό που εισπράξει είναι, ελλειμματικό, προσβλητικό, ή απορριπτικό και δεν του αρέσει θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να το αποποιηθεί ή να το ανατρέψει.

Η πρόκληση, για μεταβολή του παραπάνω σκηνικού, έρχεται μέσω των σχέσεων που συνάπτει το άτομο αργότερα στη ζωή του και κυρίως των συντροφικών (όπου εκεί αναβιώνουν τα πρώιμα παιδικά και εφηβικά συναισθήματα), όμως μπορεί να είναι και οι φιλικές ή και οι επαγγελματικές.

Όταν για παράδειγμα οι γονείς αντιδρούν αρνητικά στη διάγνωση των μαθησιακών δυσκολιών, δεν βοηθούν ούτε το παιδί τους αλλά ούτε και τον εαυτό τους. Το παιδί μπορεί να νιώσει ενοχή, απόρριψη, αυξημένο άγχος και αποθάρρυνση. Μπορεί να παραιτηθεί από κάθε σχολική προσπάθεια για πρόοδο και βελτίωση και να αποσυρθεί τελείως από το κοινωνικό του περιβάλλον. Η αρνητική στάση των γονιών μπορεί να επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την αρνητική εικόνα που έχει το παιδί για τον εαυτό του εξαιτίας της επαναλαμβανόμενης σχολικής αποτυχίας, να ισοπεδώσει την αυτοεκτίμησή του και να δημιουργήσει λανθασμένες πεποιθήσεις αναξιότητας και ανικανότητας. Όλες αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις δυστυχώς, μπορεί να συνοδεύουν το παιδί και στην ενήλικη ζωή.